Giskana Fojermana Godej, czytej a pisz jak poradzisz
 
Linki
Velorex
Godōmy po naszymu
Ślōnsk znany a niyznany
Piyrszo strona
O mie
Napisz do mie - kontakt 
Fraszki a powiedzynia
Radzijów, Rybnik
Fraszki a powiedzynia II
Fraszki a powiedzynia III
Opowiadania
Tłōmaczynia
Dlo dziecek
O Tigrze we fligrze
Dlo dziecek II
Slónsk downiyj
Slónsk dzisiej
Ślónsk dzisiej II
Ślónsk dzisiej III
Limeryki
Śpiywki ślónski
Limeryki II
Prziroda
Wiersze roztomańte
Wiersze roztomańte II
Wiersze roztomańte III
O Fojermanie
O kocie w samolocie
Po polsku - dla dzieci
Po polsku - różne
Po polsku - dla dzieci II
Po polsku - dla dzieci III
Po polsku - różne II
To już było (archiwum)
Podziel sie sobom
Bruksela
Miszmasz
Kiczka
Wożymy
Rybnicki rōnda
V Diktand Godki Ślōnskij
 


Licznik

o2u.pl - darmowe liczniki

Ksiónżka gości

 

Nowości i zmiany

2012.06.04
 
Tako jedna mało scyna,
W bojce Hansa Andresyna.
Poczytejcie se sam dzieci,
Jak to na tym świecie leci:
Jedyn mo wysoki stołki,
A drugi sprzeduje kołki...
 
                      Fojerman


Dziołszka z puciynkōm kołkōw.

Posłōchej

Bojka H.CH.Andersena, z polskigo tłōmaczynio C.Niewiadomskiej przerobióno na ślónski


      Zima było, padoł śniyg. Szarziło sie już coroz bardziyj na dworze, przichodziōł wieczór. Ostatni dziyń roku za chwila sie skōńczy.

      Zima. Drōgōm zasutōm śniegym, o szaroku, idzie dziołszka, po bosoku, z gołōm głowōm i coś niesie we klajdku. Czamu po bosoku? To je cało historyjo. Rano jeszcze miała strzewiki, stare i szpotawe, za wielki na nia strzewiki od mamy, ale ich potraciła. Dwa kōnne wozy jechały prawie drōgōm, kożdy z jednej strōny, a ōna chciała wartko przelecieć bez drōga. Leciała kalup, w te pyndy, słyszała za sobōm kōński kopyta i kōłka z wozōw. Uciykła w ostatniyj chwiliale boso. Jedyn strzewik kajś sie straciōł i niy poradziła go znojś w tym cimoku, a drugi porwoł jakiś synek i uciyk z nim ze śmiychym.

     Tōż szła boso biydno dziołszka po śniegu, a nogi ji całe zesiniały i zaczerwiyniały. Jednōm rynkōm ściskała czerwōny klajdek, kaj miała pora puciynek z kołkami do sprzedanio, a w drugij rynce trzimała jedna puciynka i pokazowała jōm niyśmiało ludziōm, coby chcieli kupić. Ale żodyn sie na nia niy podziwoł, żodyn jeszcze dzisiej niy kupiōł nic od dziołszki, tōż niy zarobiła ani grosza.

     Trzynsła sie cało z zimna, głodu i szła pomalutku drōgōm, a podano była bardziyj do ciynia, niż do żywego dziecka. Biołe płatki śniega zostowały na dłōgich, jasnych włosach i przikrywały plecka i kark dziołszce, jak ciepły mantlik. Fajnie ji było w tym blyszczōncym sie klajdziku ze strzybnymi płatkami śniega nad czołym, ale ōna niy myślała o tym. Bardziyj myślała o wōniu pieczōnej gynsi, co droźniōł jeji nos i przipōminoł o głodzie. Ludzie żegnali stary rok na wesoło, a ōna chodziła tako głodno i zmarznyto.

     Siadla se nareszciebyła tako słabo, że niy poradziła dalij. Siadła w kōntku miyndzy dwiyma chałupami, kaj jedna ściana wystowała trocha ku drōdze. Było sam cima, tōż żodyn jōm niy widzioł, jak se czympła, skryła pod keckōm zmarznyte nogi, żeby ich ogrzoć. Ale jako sie miała ogrzoć na mrozie i śniegu? A du dōm niy miała opowogi iś: niy sprzedała ani puciynki kołkōw, tōż jako wracać bez piniyndzy? Tatulek zbiōłby jōm na pewno, a dyć czy tam je rychtyk cieplij? Mroźny wiater gwiżdże bez dziurawy dach, chocioż najwiynksze dziury zatkali słōmōm. Du dōm niy mo po co wracać.

     Zmarznyte rynce stwardły ji prawie, niy mo siły utrzimać w nich ani puciynki kołkōw. A jakby tak podpoliła jedyn kołek, żeby sie ogrzoć? Yno jedyn kołek Na sama myśł o cieple niy mo już siły oprzyć sie pokusie. Yno jedyn kołek. Wyciōngo ostrożnie. Szkyrt i gore. Co za piykne światełko, jasne i ciepłe, a jak grzeje w rynce. Przepiykny ognik!

      Oroz sie ji zdo, że siedzi przed ciepłym zieleźnym piecym, takim na gusowych nogach, z mesingowymi dźwierkami. Och, jak ciepło! Jak hajcuje, wielki jasny ogyń, - jak piyknie gore. Wyciōngła nōżki spod kecki, co by ich tyż ogrzoć, dyć w tej chwili kołek zgosstraciōł sie zieleźny piec i wesołe ognisko, a w rynce dziołszka trzimała yno kónsek okopcōnego patyczka.

     Dziołszka zapoliła wartko drugi kołek. Jasne światełko oświyciło szary mur, co w tym miejscu stoł sie oroz przeźroczysty, jak szyba. I zejrzała w pojstrzodku wielko, jasno izba, stōł z czystym, biolutkim serwetym, a na nim talyrze, szolki, a na samym pojstrzodku wielko, pieczōno gynś na misce. Tak piyknie wōniała, nadziywano jabkami, śliwkami... Oroz gynś sie poruszała, zeskoczyła ze stoła, z nożym, widełkóm i zaczła sie zbliżać ku dziołszce,...Dyć kołek zaś zgos i zamias ciepłej izby dziołszka miała przed sobōm odropany, ciymny mur.

     Wartko zapoliła trzeci kołek.. Ogyń mignōł wartko, pyrsknōł na wszystki strōny i zaiskrzōł sie w lufcie, choćby świyczki na chojince. Och, chojinka. Sam przed niōm stoji, piykno, wielko, z kolorowymi lampkami, fajniejszo od tej, co widziala bez okno u bogatego sōmsiada. Wiela świyczek! Tysiōnce! Taki ciepłe, jasne. Dziołszka wyciōngła ku nim obie rōnczkidyć kołek zgos. Ale malutki iskerki leciały do gōry, coroz wyżyj i zaświyciły miyndzy gwiozdkami na niebie. O, jedna spadła i ognisty warkocz zgos za niōm.

     -Keryś umrzōłpadała cichutko do siebie dziołszka, bo słyszała od starki, kerym fest przoła, ale starka już downo umrzyliże kedy spado gwiozdka, to dusza człowieka odlatuje z ziymie do nieba.

      Zaś zagoroł kołek i w ogniu, kery sie pokozoł, dziołszka zejrzała ta swoja starka, byli tako ciepło, cało blyszczeli. Staruszka dziwała sie na dziołszka z wielkōm miłościōm i uśmiychała sie nij.

     - Och, starko, wejźcie mie ze sobōmzawołała dziołszka. - Wejźcie mie, starko. Jo wiym, że Wy sie stracicie, jak kołek zgaśnie, tak jak sie straciōł piec ciepły, gynś i chojinka. Niy troćcie sie, starko!

     Rynkōm, co dyrgotała z zimna i ze strachu, podpoliła dziołszka wartko cało puciynka kołkōw na roz, co by yno zatrzimać starka. I buchnōł jasny ogyń, jasniejszy od słōńca, a starka niy byli nigdy tako piykno, tako rozświytlōno i jasno. Uśmiychnyli sie zaś do małej dziołszki i wziyni jóm na rynce. Teraz leciały obie wysoko, coroz wyżyj, ku gwiazdōm, ku światōm piyknym, kaj nima głodu, ani strachu, przed trōn Pōnbōczka.

     Na drugi dziyń w kōntku pod murym zejrzoł keryś zamarznyte ciałko biydnej dziołszki. Gymba miała uśmiychnyto, a w rynce wypolōno puciynka kołkōw. Nowy Rok prziwitoł jōm jasnym słōńcym. Ludzie z żolym dziwali sie na ta biydoczka,

     - Chciała sie ogrzoćpadoł keryś i pokozoł na wygorane kołki.

     Żodyn niy zgod, co widziała przed śmierciōm, w ogniu z tych poru kołkōw i w jakim świetle poszła do nieba w ramiōnach swojij starki


Fojerman

 
Copyright (c)2009-2018 {Fojerman}