Stanisław Neblik Godej, czytej a pisz jak poradzisz
 
Piyrszo strona
Napisz do mie - kontakt 
Ô mie
Ślōnsk znany a niyznany
Linki
Fraszki a powiedzynia
Velorex
Radzijów, Rybnik
Fraszki a powiedzynia II
Fraszki a powiedzynia III
Opowiadania
Fraszki a powiedzynia IV
Tłōmaczynia
Dlo dziecek
Tłōmaczynia II
Dlo dziecek II
O Tigrze we fligrze
Dlo dziecek III
Slónsk downiyj
Slónsk dzisiej
Ślónsk dzisiej II
Limeryki
Śpiywki ślónski
Limeryki II
Prziroda
Limeryki III
Ślabiczka
Wiersze roztomańte
Limeryki IV
Wiersze roztomańte II
Limeryki V
Wiersze roztomańte III
O Fojermanie
O kocie w samolocie
Po polsku - dla dzieci
Po polsku - różne
Po polsku - dla dzieci II
Po polsku - dla dzieci III
Po polsku - różne II
To już było (archiwum)
Podziel sie sobom
Bruksela
Miszmasz
Kiczka
Rybnicki rōnda
Strasburg 2019
Gōrnoślōnsko Tragedyjo
Dykcjōnorz
Maluzymy giskana
Kōnkurs Ślōnsky Poezyje
 


Licznik

o2u.pl - darmowe liczniki

Ksiónżka gości

 

Nowości i zmiany


2006.12.07

O Maryjce i staruszce z lasa

Kōnsek/fragment

        Było to bez lato w jednyj wsi. Mało dziołszka, mianym Maryjka, wziyna koszyczek i poszła nazbiyrać kwiotków na łónce. Jutro je Boże Ciało, tóż musza mieć co suć na tyj dródze, kaj ksióndz pódzie z tóm procesyjóm. Chodziyła tak Maryjka, zbiyrała te gynsipympki i inksze piykne kwiotka, fest jóm to zaciekawiyło i niy dała pozór, kedy kole niyj znodła sie jakoś starszo babka pod krykóm z miyszkym na plecach, kero cióngła kajś w stróna lasa. Naroz Maryjka sie kapła, że keryś idzie kole niyj i trocha sie wylynkała, ale staruszka odezwała sie dó niyj cichym, dobrotliwym głosym:

       - Niy bój sie dziołszko, widza, że zbiyrosz taki piykne kwiotka do tego koszyczka. Pónbóczek bydzie sie jutro fest radowoł.

        Dziołszka podziwała sie na ta babka, postawiyła koszyk i sie ji prziglóndo. Była óna fest staro, chudo, przigarbióno i wyglóndała na fest zmynczóno.

        - Dokąd to idziesz babciu, z tym workiem na plecach? - spytała sie.

        - A, wiysz dziołszko, ida se do lasa poszukać kajś jakigoś miejsca dlo siebie. Poszukóm jakijś dziuple we strómie, abo jakij dziury w ziymi, kaj doczekóm te pora lot życio, kere mi jeszcze zostało.

        - Babciu, a ty nie masz swojego domu?

        - Wiysz, teraz jo już niyma żodnymu potrzebno, kożdy mo swoji sprawy, inne zajyncia w życiu, tóż ó mie niy pamiyntajóm.

        - Babciu, ja nie mam żadnej przyjaciółki, rodzice pracują całymi dniami, może zamieszkasz u nas. Mamy duży dom, jeden pokoik znajdzie się dla Ciebie.

        - Wiysz co, lepszy bydzie, jak póda se do tego lasa, niy chca żodnymu zawodzać, ale jak chcesz, to możesz tu przichodzić, a jo ci byda opowiadać o bele czym. Yno niy godej żodnymu o tym, to bydzie nasza tajymnica. A teraz idź już du dóm, bo robi sie niyskoro i bydzie cie mama szukać.

        - Mama wraca późno z tatą, pracują po całych dniach. Tata ma swoją firmę, a mama jest u niego księgową i pracuje ciągle, często i w niedzielę chodzą do pracy.

        - Idź już teraz du dóm, a przidź zaś jutro, to ci poopowiadóm o bele czym, jak my sie bawiyli, jak jo była takóm małóm dziołszkóm, jak ty.

        Maryjka pożegnała staruszka, wziyna koszyk z kwiotkami i poleciała ku chałupie, a babka zaciepła swój miyszek na pleca i poszła dali w stróna lasa.

        Na drugi dziyń Maryjka niy mógła sie już doczekać, coby polecieć pod las do swojij staruszki. Jak yno wróciyła z procesyje, zjadła obiod i poleciała na łónka pod las. Chwila poczekała i zejrzała, jak z lasa pokozała sie staruszka o kryce. Dziołszka sie fest uradowała i poleciała ku niyj.

       - Dzień dobry, babciu - zawołała z daleka

       - Dziyń dobry, Maryjko - odpowiedziała ji uradowano staruszka.

       Pódź zy mnóm, siednymy se tam na pniu i ci trocha pobojóm. Poszły razym, siadły se wygodnie i staruszka opowiadała Maryjce o swojij młodości. Było to downo tymu, ludzie mieli wtedy jeszcze wiyncy czasu, chocioż mieli dużo roboty w polu, to dycko pod wieczór siodali w laubie i rozprawiali ze sobóm o toztomańtych sprawach. Nasza staruszka była wtedy tako mało, jak teraz Maryjka i dycko siodała kole swojij starki i słóchała, jak óna rozprawio. Maryjka słóchała z wielkim zaciekawiyniym i rozmarziła sie, jak to by było fajnie, jakby tak mama, abo tata mieli trocha czasu dlo niyj i tyż kedy siedli tak i ji porozprowiali. Tak tyn czas wartko przelecioł im na tym bojaniu, że ani sie nie spodzioły, jak minyło pora godzin.

      - Fajnie sie bojo, ale teraz musisz już lecieć du dóm, bo mama sie bydzie starała. Przidź zaś jutro, to ci poopowiadóm dali.

      - Do widzenia babciu - zawołała Maryjka i poleciała du dóm. A staruszka chwila jeszcze pozaglóndała za nióm i pomału poszła do swojigo lasa.

    

(...)

Fojerman


 
Copyright (c)2009-2022 {Stanisław Neblik - Fojerman}