Giskana Fojermana Godej, czytej a pisz jak poradzisz
 
Linki
Velorex
Godōmy po naszymu
¦lōnsk znany a niyznany
Piyrszo strona
O mie
Napisz do mie - kontakt 
Fraszki a powiedzynia
Radzijów, Rybnik
Fraszki a powiedzynia II
Fraszki a powiedzynia III
Opowiadania
Tłōmaczynia
Dlo dziecek
O Tigrze we fligrze
Dlo dziecek II
Slónsk downiyj
Slónsk dzisiej
¦lónsk dzisiej II
¦lónsk dzisiej III
Limeryki
¦piywki ¶lónski
Limeryki II
Prziroda
Wiersze roztomańte
Wiersze roztomańte II
Wiersze roztomańte III
O Fojermanie
O kocie w samolocie
Po polsku - dla dzieci
Po polsku - różne
Po polsku - dla dzieci II
Po polsku - dla dzieci III
Po polsku - różne II
To już było (archiwum)
Podziel sie sobom
Bruksela
Miszmasz
Kiczka
Wożymy
Rybnicki rōnda
V Diktand Godki ¦lōnskij
 


Licznik

o2u.pl - darmowe liczniki

Ksiónżka go¶ci

 

Nowo¶ci i zmiany


2006.09.11

Colu¶ka

Bojka H.Ch.Andersena pt."Calineczka" przełónaczóno po naszymu

         Była se roz kobiyta, kero fest, ale to fest chciała mieć malutki dziecko, ale niy wiedziała, skónd go wzión¶ć. Poszła do starej czarownice i pedziała ji:       - Chciałabych z cołkigo serca mieć małe dziecko, czy mógłaby¶ mi pedzieć, skónd go moga wzión¶ć?

       - Znojdymy na to jako rada - pedziała czarownica. - Mosz tu ziorko jynczmiynia, niy z tej zorty, co ro¶nie na chłopskim polu, ani z tej co żeróm kury. WsodĽ go do dóniczki, obejrzisz, co ¶ niego wyro¶nie!

       - Dziynkuja ci - pedziała kobiyta i dała czarownicy dwano¶cie groszy. Potym poszła du dóm, posadziyła ziorko jynczmiynia i zaroz wyros piykny, wielki kwiotek, kery wyglóndoł jak tulpa, ale płatki mioł zwinyte tak, choćby kwiotek był jeszcze w pónczku.

       - Jaki to piykny kwiotek! - pedziała kobiyta i pocałowała piykne czerwóne i żółte płatki. I w tym mómyncie, jak całowała kwiotek, co¶ choćby strzeliło i kwiotek zaroz sie otworzył. Była to richtik tulpa, ale w pojszodku kwiotka siedziała na zielónym słupku malutko dziołszka, tako fest gryfno. Była niy wiyncyj, jak col wielko, bezto dali ji miano Colu¶ka. Piyknie polakerowano szupa z orzecha włoskigo miała za kołyska, błynkitne płatki fiołków, to był materac, a płatek róże - kołdra. Spała tam w nocy, a w dziyń bawiyła sie na stole, kaj kobiyta postawiyła talyrz, a naokoło zrobiyła winiec z kwiotków, kerych sztyngle leżały w wodzie; po talyrzu pływoł wielki płatek tulpy, a Colu¶ka mógła na nim siedzieć i pływać z jednego brzega na drugi, a zamias wioseł miała dwa biołe kóński włosy. Wyglóndało to fajni¶cie. Colu¶ka umiała tyż ¶piywać tak piyknie i cudnie, jak żodyn na ¶wiecie.

       Jednej nocy, jak leżała w swojim piyknym łóżeczku, prziszła szpetno ropucha; wskoczyła bez okno, bo szyba była strzaskano. Ropucha była brzidko, wielko i mokro, wskoczyła na stół, kaj spała Colu¶ka pod czerwónym płatkiym róże.

      - Piykno byłaby ¶ niyj baba dlo mojigo synka! - pedziała ropucha, wziyna szupa z orzecha, kaj spała Colu¶ka, i razym ¶ nióm zeskoczyła z okna do zegródki.

       Płynyła tam szyroko rzyka, co miała brzyg w bażołach, tu miyszkała ropucha ze swojim synkiym. Och, jaki był brzidki i niydobry, całkiym jak matka. "Kwa, kwa brekekekeks!", to było wszystko, co umioł pedzieć, jak ujrzoł piykno mało dziołszka w szupie z orzecha.

       - Niy godej tak gło¶no, bo sie obudzi - pedziała staro ropucha. - I jeszcze nóm uciecze, bo je leko, jak puch łabyndzia. Posadzymy jóm na rzyce, na wielkim listku wodnej lilije, tam bydzie ji dobrze. Óna je tako leko i mało, że listek tyn je dlo niyj całóm wyspóm. Z niego nóm niy uciecze. A my za tyn czas doprowadzymy do porzóndku go¶cinno izba pod bażołami, kaj bydziecie miyszkać po ¶lubie.

        Na rzyce rosło dużo liliji wodnych z szyrokimi li¶ciami, kere wyglóndały, choćby pływały po wodzie. Listek, kery leżoł nojdalij, był nojwiynkszy, do niygo dopłynyła ropucha i postawiyła na nim szupa z orzecha z Colu¶kom. Biydno mało kruszynka obudziyła sie wczas rano i jak obejrzała, kaj je, zaczła gorzko płakać, bo listek otoczóny był ze wszystkich strón wodóm i niy mógła sie z niego wydostać.

        Staro ropucha siedziała na dole w bażołach i strojiła izba trzcinóm i płatkami gynsipympków; wszystko musiało być piykne dlo nowej synowej; potym popłynyła razym ze swojim szpetnym synkiym od listka, na kerym stoła Colu¶ka. Chcieli zebrać ji piykne łóżko i postawić w izbie dlo młodej pory, niż óna sama sie tam znojdzie. Staro ropucha ukłóniyła sie głymboko w wodzie przed Colu¶kóm i pedziała:

       - Tu widzisz mojigo synka, ón bydzie twojim chłopym, a zamiyszkocie w luksusie na dole w bażołach!

       - Kwa, kwa, brekekekeks! - to było wszystko, co umioł pedzieć synek.

       Potym wziyni piykne, małe łóżeczko i odpłynyli ¶ nim, a Colu¶ka siedziała sama na zielónym listku i płakała, bo niy chciała miyszkać u oszkliwej ropuchy, ani być babóm jejij szpetnego synka. Małe rybki, kere pływały w wodzie, widziały ropucha, słyszały, co godała, i wycióngały głowy z wody, żeby obejrzeć se mało dziołszka.

      Spodobała sie im fest i zrobiyło sie im naprowda żol, że bydzie musiała miyszkać u szpetnej ropuchy. Niy, nigdy, a nigdy! Zebrały sie pod wodóm dookoła zielónego sztyngla z listkym, na kerym stoła, przegryzły go zymbami i listek popłynył przikopóm, a na nim Colu¶ka daleko, daleko, tam kaj ropucha niy mógła jóm już dogónić.

       Colu¶ka płynyła przez roztomańte teryny, a małe ptoszki siadły w krzokach, dziwały sie na nia i ¶piywały:

       "Jako to fajno, mało dziołszka!" Listek razym ¶ nióm płynył coroz dali i dali; i tym sposobym zapłynyła Colu¶ka za granica.

       Cudny, mały bioły szmaterlok furgoł nad nióm od downa i na kóniec siod se na listek, bo Colu¶ka fest mu sie spodobała: i óna tyż była fest rada, bo ropucha niy mógła jóm już dogónić i tak piyknie było tam, kaj płynyła; słónko ¶wiyciło na wodzie i wyglóndało jak blyszczónce złoto. Colu¶ka wziyna swój posek i prziwiónzała jednym kóńcym szmaterloka, a drugi kóniec szlajfki prziwiónzała do listka, ruszył ón teraz dużo warciyj i óna tyż, bo przeca stoła na listku.

        Naroz sfurgnył wielki chrabónszcz, ujrzoł jóm, w mómyncie chyciył w swoji łapy malutko dziołszka i pofurgoł ¶ nióm na stróm, a zielóny listek popłynył dali przikopóm i szmaterlok tyż, bo był przeca prziwiónzany do listka i niy móg sie uwolnić.

       Pónbóczku, jak fest wylynkała sie biydno Colu¶ka, jak chrabónszcz siod ¶ nióm na strómie. Nojbardziyj starała sie o to, że prziwiónzała szmaterloka, bo jak sie niy uwolni, to zdechnie z głodu. Ale chrabónszcz niy staroł sie o to wcale. Siod ¶ nióm na nojwiynkszym zielónym listku na strómie, doł ji poje¶ słodkigo soku z kwiotka i pedzioł ji, że je piykno, chocioż wcale niy wyglóndo na chrabónszcza. Potym prziszły w odwiedziny wszystki chrabónszcze, co miyszkały na tym strómie; obejrzały jóm; dziołchy - chrabónszczyce czónsły łapami i godały: "Óna mo yno dwie nogi, jak to biydnie wyglóndo! Niy mo macek - godały inksze - Jako chudo w pasie, fe, wyglóndo jak człowiek. Jako brzidko!!!" - godały wszystki chrabónszczyce, a Colu¶ka była przeca tako piykno! Tak tyż my¶loł na poczóntek chrabónszcz, kery jóm porwoł, ale jak wszyscy godali, że je brzidko, zaczón sóm w kóńcu tak my¶leć i niy chcioł jóm już wcale. Niech se idzie, kaj chce. Chrabónszcze sfurgły ¶ nióm ze stróma i posadziyły jóm na gynsipympku; a Colu¶ka płakała, że chrabónszcz jóm niy chce, że je tako brzidko, a przeca była nojmilszóm istotóm, jako se idzie wyobrazić, tako krucho i jasno, jak nojpiykniejszy płatek róże.

        Bez całe lato miyszkała biydno Colu¶ka sama jedna w wielkim lesie. Uplytła se łóżko z trowy i powiesiyła pod wielkim listkym szczawiu, żeby deszcz na nia niy padoł; zbiyrała słodki sok z kwiotków i piła rosa, kero co rano blyszczała sie na listkach. Tak przeszło lato i jesiyń, ale prziszła i zima, mroĽno, dłógo zima. Wszystki ptoki, kere tak piyknie dlo niyj ¶piywały, odleciały. Strómy i kwiotki zwiyndły, wielki szczawiowy listek, pod kerym miyszkała, zwinył sie i zostoł yno żółty, suchy sztyngel. Colu¶ka marzła strasznie, bo klajdy ji sie potargały, a óna sama była tako krucho i tako mało. Biydno Colu¶ka, mógła zamarznyć na ¶mierć! Zaczón padać ¶niyg i kożdy płatek ¶niega, kery na nia spadoł, był tym, czym dló nas cało łopata ¶niega, bo my sóm wielcy, a óna miała yno col dłógo¶ci. Przikryła sie uschnytym listkym, ale niy ogrzoło jóm to wcale; trzynsła sie z zimna. Niydaleko lasa, kaj miyszkała, było wielki pole rży, ale rży niy było tam już downo, yno gołe wyschnyte rżysko na zmarznytej ziymi. Rżysko te zdało sie Colu¶ce tak wielki, jak ogrómny las. Jak óna trzynsła sie z zimna. Doszła w kóńcu do chałupki polnej myszki. Myszka miyszkała w w małej norze pod rżyskym. Było tam ciepło i przijymnie, cało izba zapełnióno była ziorkami rży, kole izby była piykno kuchnia i spiżarka. Biydno Colu¶ka stanyła w dĽwiyrzach jak mało żebroczka i prosiła o malutki ziorko jynczmiynia, bo od dwóch dni niy miała nic w gymbie.

      - Moji ty biydne stworzónko! - pedziała polno mysz, bo była ¶ nij dobro, staro mysz - wlyĽ do mojij ciepłej izby i zjydz zy mnóm obiod.

       A że ji sie Colu¶ka spodobała, tóż pedziała:

      - Mógłaby¶ zostać zy mnóm bez zima, ale musisz fajnie, czysto zamiatać moja izba i opowiadać mi bojki, bo jo fest lubia słóchac bojek.

       Colu¶ka robiła wszystko, czego chciała od niyj staro mysz polno i od tego czasu było ji całkiym dobrze.

      - Niydłógo bydymy mieli odwiedziny - pedziała mysz polno - mój sómsiod odwiydzo mie roz na tydziyń. Ón sie mo jeszcze lepszy, niż jo, mo wielki salóny i nosi piykne, czorne aksamitne futro. Jakby cie chcioł wzión¶ za baba, miałaby¶ los zapewnióny. Yno ón je niywidómy. Musisz mu opowiadać nojpiykniejsze bojki, jaki znosz!

       Ale Colu¶ka niy była tymu rada, nie zależało ji wcale na sómsiedzie, bo to był kret. Wreszcie prziszoł w swojim czornym, aksamitnym futrze. Mysz polno godała, że je taki bogaty, i uczóny, i że jego chałupa była wiyncyj, niż dwadziy¶cia razy wiynkszo od chałupy myszy; był naprowda uczóny, ale niy ciyrpioł słóńca i piyknych kwiotków, godoł ó nich Ľle, bo ich nigdy niy widzioł. Colu¶ka musiała mu ¶piywać i za¶piywała: "Leć, chrabónszczu leć" i "Chodzi mniszek po łónce". Wtynczas kret zakochoł sie w niyj, i jeji piyknym głosie, ale nic nie pedzioł, bo z natury mało godoł. Wykopoł se w ziymi dłógi korytarz, kery wiód od jego chałupy, do chałupy myszy; zezwolił Colu¶ce i myszy szpacyrować pó nim, jak yno bydóm chciały. Padoł im, żeby nie boły sie zdechłego ptoka, kery leżoł w korytarzu. Był to cały ptok ze skrzidłami i dziubym, zdech chyba niedowno i zakopali go prawie tam, kaj kret wykopoł swój korytarz.

       Kret wzión do pyska kónsek pruchna, co ¶wiyciło w cimoku, szoł przodkiym i ¶wiyciył im w korytarzu. Jak prziszli do miejsca, kaj leżoł zdechły ptok, kret wraziył swój szyroki nos w ziymia i rozciepowol jóm, aż zrobiyl wielki otwór, przez kery dolatowało ¶wiatło. W pojszodku, na delowce leżała zdechło jaskółka; piykne skrzidła miała z obóch strón przicisnyte do boków, nogi i głowa schowane pod pióra; biydny ptok napewno zdech z zimna. Colu¶ce strasznie było jóm żol, przoła tak fest wszystkim ptokom, kere ji tak piyknie ¶piywały i ćwiyrkały, ale kret dugnył ptoka swojóm krótkóm nogóm i padoł:

      - Nie bydzie już nigdy ¶piywać! Jaki biydne je stworzyni, kere urodziyło sie ptokiym! Dziynka Bogu żodne z mojich dzieci nie bydzie ptokiym; taki ptok niy umi nic, yno wołać: "kwiwit", a bez zima musi zdychać z głodu!

      - Ja, godosz jak móndry człowiek - odezwała sie mysz polno.

      - Co przidzie ptoszkowi z jego ćwiyrkanio, jak przichodzi zima? Musi głodować i marznyć. Ale je w tym co¶ niezwykłego.

       Colu¶ka nie padała nic; ale jak sie óni obrócili plecami do ptoka, schyliła sie, odsunyła póora, kere zakrywały mu głowa, i pocałowała go w zawrzyte oczy. "Możno to ón mi bez lato tak piyknie ¶piywoł - pomy¶lała. - Wiela rado¶ci doł mi tyn kochany, piykny ptoszek!"

      Kret zatkoł dziura, bez kero widać było jasny dziyń, i odprowadziył mysz z Colu¶kóm do ich chałupy. Ale w nocy Colu¶ka niy mógła spać; stanyła z łóżka i uplytła ze słómy wielki, fajny dywan, kery zaniósła do korytarza; i przikryła nim zdechłego ptoka, potym po obóch strónach ptoka położyła miynko bawełna, kero znodła w izbie od myszy; chciała, żeby był ciepło przikryty w zimnej ziymi.

       - Żegnej piykny, mały ptoszku! - pedziała. - Żegnej, i dziynkuja ci za twój piykny ¶piyw w lesie, jak wszystki strómy były zielóne i słóńce tak mocno nóm ¶wiyciło!

       Potym położyła swoja głowa na piersi ptoszka, ale sie zlynkła, bo zdało ji sie, choćby w ¶rodku co¶ klupało; było to serce ptoka. Nie był zdechły, yno zesztywniały z zimna, a teraz sie ogrzoł i wracoł do życio.

      Na jesiyń wszystki jaskółki odlatujóm do ciepłych krajów, ale ta, kero sie spóĽni, marznie, pado na ziymia i przikrywo jóm zimny ¶niyg. Colu¶ka czynsła sie cało, tak fest była wylynkano; ptok był wielki, fest wielki podle niyj , kero miała yno col dłógo¶ci. Ale odważyła sie, przikryła mocni bawełnóm biydno jaskółka, prziniysła listek miynty, kery miała za kołdra; i przikryła nim głowa ptoka.

      Na drugo noc, poszła za¶ ku niymu; był żywy, ale tak słaby, że móg yno na chwila otworzić oczy i pozaglóndac na Colu¶ka; kero stoła z kónskym próchna w rynce, bo inkszej taszlampy niy miała.

      - Dziynkuja ci, dobre, małe dziecko! - pedziała choro jaskółka. - Tak sie fajnie ogrzołach. Niydłógo wróca do sił i byda mógła lotać na dworze w ciepłym słóńcu.

      - Ach! - pedziała Colu¶ka - na dworze je tak zima, ¶niyg i mróz. Leż w twojim ciepłym łóżku, byda sie tobóm opiekowała!

      Prziniósła jaskółce wody w płatku kwiotka, jaskółka wypiła woda i opowiedziała ji, jak zraniła se skrzidełko o ciyrnisty krzok i i niy mógła bezto tak wartko furgać jak inksze jaskółki, kere odleciały daleko, do ciepłych krajów. Spadła na ziymia, ale potym niy wiy, co sie ¶ nióm dzioło i jak sie tu znojdła.

      Bez cało zima została jaskółka pod ziymióm, a Colu¶ka była dló niyj dobro i przoła ji fest; ani kret, ani mysz polno niy mieli o tym pojyncio, bo niy przoli przeca biydnej jaskółce.

      Jak yno prziszła wiosna i słónko ogrzoło ziymia, jaskółka pedziała Colu¶ce: do widzynia" i otworzila dziura zrobióno przez kreta na wiyrchu. Słónko tak fajnie ¶wiyciło i jaskółka spytała sie dziołszki, czy nie chciałaby ¶ nióm polecieć, mógłaby siedzieć ji na plecach, poleciałyby daleko, do zielónego lasa. Ale Colu¶ka wiedziała, że staro mysz polno starałaby sie, jakby jóm tak zostawiła.

     - Niy, niy moga - padała.

     - BydĽ zdrowo, moja mało, kochano dziołszko! - padała na pożegnani jaskółka i poleciała ku słóńcu.Colu¶ka zaglóndała na nia i w oczach pokozały sie ji płaczki, bo fest przoła jaskółce.

     - Kwiwit!kwit! - ¶piywoł ptoszek i pofurgoł do zielónego lasa. Ale Colu¶ka była fest smutno. Niy mógła wylyĽ na ciepłe słóńce. Reż, zasioto dookoła chałupy polnej myszki wyrosła tak wysoko, że dlo biydnej, małej Colu¶ki był to wielki, gynsty las, miała przeca yno col wzrostu.

    - Bez lato musisz se uszyć wyprawka - padała do niyj mysz polno, bo sómsiod, zmierzły kret w czornym futrze poprosiył jóm o rynka. - Musisz mieć, klajd i inksze oblyczki, żeby¶ miała w czym chodzić i w czym spać, jak bydziesz babóm od kreta.

     Colu¶ka musiała kryncić wrzecióno, a mysz polno najmła sztyry pajónki, kere dziyń i noc przyndły i tkały. Kożdy wieczór przichodziyl kret i godoł bez przerwy o tym, że jak minie lato, słóńce przestanie tak grzoć - bo teraz poli ziymia na kamiyń - to kedy minie lato, zrobióm se weseli. Ale dziołszka niy była wcale rada, bo niy ciyrpiała zmierzłego kreta. Kożde rano, jak słóńce schodziyło, i co wieczór, jak zachodziyło, uciekała za dĽwiyrze, i jak wiater rozwiywoł kłóska ze rży tak, że że mógła widzieć błynkitne niebo, my¶lała o tym, jak piyknie i jasno je na ¶wiecie i jak fest chciałaby ujrzeć jaskółka; ale jaskółka nigby niy przilatowała; napewno była daleko w piyknym, zielónym lesie.

     Jak prziszła jesiyń, wyprawka Colu¶ki była skóńczóno.

     - Za sztyry tydnie bydziesz miała weseli - pedziała dó niyj mysz polno. Ale Colu¶ka zaczła płakać i padała, że niy chce za chłopa zmierzłego kreta.

      - Gupota - padała mysz polno - niy upiyrej sie, bo cie ugryza mojimi biołymi zymbami. Bydziesz miała takigo piyknego chłopa. Ani królowa niy mo takigo piyknego czornego futra. Ón mo fest zaopatrzóno kuchnia i piwnica. Dziynkuj Pónbóczkowi za takigo chłopa.

      I tak miało być weseli. Prziszoł kret, żeby wzión¶ Colu¶ka, miała ¶ nim miyszkać głymboko pod ziymióm i nigdy niy wychodzić na ciepłe słóneczko, bo kret niy ciyrpioł słóńca. Biydne dziecko fest sie starało, musiała sie pożegnać z jasnym słóńcym, w kere mógła przeca zaglóndać, jak stoła przed dĽwiyrzami chałupy polnej myszy.

     - Żegnej, jasne słóńce - pedziała dziołszka, wycióngła do góry rynce i podzła kónsek dali od chałupy myszy polnej. Reż była zesieczóno i stoły yno suche sztyngle rżyska. - Żegnej, żegnej! - powtórziła i chyciła w rynce mały czerwóny kwiotek, kery tam ros. - Pozdrów ody mie jaskółka, jak jóm ujrzisz!

     - Kwiwit! kwiwit! - odezwało sie ji nad głowóm, obejrzała sie, była to jaskółka, kero prawie nad nióm przelatowała. Jak yno ujrzała Colu¶ki, fest sie uradowała; dziołszka opowiedziała ji, jak niy rada bydzie babóm zmierzłego kreta, i że bydzie musiała miyszkać głymboko pod ziymióm, kaj nigdy niy ¶wiyci słóńce. Niy mógła sie strzimać od płaczu.

     - Teraz przidzie chłódno zima - pedziała jaskółka. - Leca daleko stónd, do ciepłych krajów, chcesz polecieć zy mnóm? Mógłaby¶ siednyć mi na pleca, prziwiónż sie yno mocno paskiym, a odlecymy daleko od zmierzłego kreta i jego ciymnej nory, daleko nad górami, do ciepłych krajów, kaj słóńce ¶wiyci piyknij, niż tu, kaj je dycko lato i kaj rosnóm piykne kwiotki. Leć yno zy mnóm, mało Colu¶ko, kero uratowałaże¶ mi życi, kedy leżałach zmarznyto w ciymnej piwnicy.

     - Ja, poleca z tobóm - pedziała Colu¶ka i siadła na plecach jaskółki, nogi oprzyła na rozcióngnytych skrzidłach i prziwiónzała sie paskiym do najmocniejszego pióra jaskółki, a jaskółka poleciała wysoko do luftu nad lasami i morzym, wysoko nad wielkimi górami, kaj dycko leży ¶niyg. Colu¶ka marzła w zimnym lufcie, ale wtedy chowała sie w ciepłe piyrzi ptoka i wystawiała yno głowa, żeby oglóndać z góry wszystki cuda natury.

       Przileciały do ciepłych krajów. Słóńce ¶wiyciło tam ja¶nij niż tu; niebo było dwa razy tak wysoki, a na górkach i płotkach rosły nojpiykniejsze jasne i ciymne winogróna, a na strómach wisiały cytróny i apluzyny; wóniały merty i miynta, a po drógach lotały piykne dziecka i bawiyły sie wielkimi, kolorowymi szmaterlokami. Pod cudnymi, zielónymi strómami na brzegu błynkitnego morza stoł ¶niyżnobioły, stary zómek z marmuru, winogróna spinały sie po wysokich kolumnach, na wiyrchu było dużo gniozd jaskółek, a w jednym ¶ nich miyszkała jaskółka, kero przileciała z Colu¶kóm.

      - Tu je moja chałupa - pedziała jaskółka. - Ale ty musisz se wyszukać jedyn z tych piyknych kwiotków, kere rosnóm tam na dole, posadza cie tam i bydzie ci tak dobrze, jak yno idzie se wymarzić.

      - To piyknie - pedziała Colu¶ka i zaklaskała małymi rnczkami. A leżała tam tak wielko, bioło kolumna z marmuru; rozleciała sie óna kedy¶ na trzi kónski, miyndzy kerymi kwitły nojpiykniejsze, wielki, biołe kwiotki.

      Jaskółka sfurgła i posadziyła Colu¶ka na jednym z szyrokich płatków. Co za niespodzianka. W pojszodku kwiotka siedzioł malutki człowieczek. Tak bioły i przeĽroczysty, chodĽby był zrobióny ze szkła; na głowie mioł piykno złoto koróna, a z ramión wyrostały mu piykne, jasne skrzidła, a nie był wcale wiynkszy od Colu¶ki. Był to duszek kwiotków. W kożdym kwiotku miyszkoł taki malutki chłopek, abo malutko babka, ale tyn panowoł nad wszystkimi.

      - Pónbóczku, jaki ón je piykny - wyszeptała Colu¶ka do jaskółki. Mały ksiónże wylynkoł sie fest jaskółki, bo przi niymu była ogrómnym ptokiym, ale jak ujrzoł Colu¶ka, uradowoł sie, była to najgryfniejszo dziołszka, jako do tyj pory widzioł. Symnół koróna z głowy, doł jóm Colu¶ce i spytoł sie jóm, jak sie nazywo i czy chce być jego babóm i królowóm wszystkich kwiotków.

       To był całkiym inkszy chłop, niż synek ropuchy i kret w czornym aksamitnym futrze. I bezto Colu¶ka pedziała piyknymu ksiynciu: "Ja". Z kożdego kwiotka wyszła baba, abo chłop i byli tacy piykni, że aż sie oczy radowały; kożdy prziniós Colu¶ce jaki¶ podarek, ale nojpiykniejsze ze wszystkich były dwa piykne skrzidła wielkij, biołej muchy; skrzidła te przimocowali ji do pleców i teraz mógła furgać z kwiotka na kwiotek. Była to wielko przijymno¶ć, a jaskółka siedziała na wiyrchu w swojim gnioĽdzie i ¶piywała im, bo fest przoła Colu¶ce i niy rada sie ¶ niom rozdzielila.

       Nie powinna że¶ nazywać sie Colu¶ka - pedzioł do niyj duszek kwiotków.

      - To brzidki miano, a ty jest że¶ tako fajno. Bydymy cie nazywali Maja.

      - BydĽ zdrowo, bydĽ zdrowo! - zawołała jaskłka i odleciała z ciepłych krajów w daleko droga do Danie. Tam zbudowała se małe gniozdko nad oknym, kaj miyszkoł chłop, kery umi opowiadać bojdy. ¦piywała mu:"Kwiwit, kwiwit!" i stónd ta cało historyjo. 

Fojerman


 
Copyright (c)2009-2018 {Fojerman}