Stanisław Neblik - Fojerman Godej, czytej a pisz po ślonsku
 
Ô mie
Piyrszo strona
Napisz do mie - kontakt 
Linki
Fraszki a powiedzynia
Velorex
Radzijów, Rybnik
Fraszki a powiedzynia II
Fraszki a powiedzynia III
Opowiadania
Fraszki a powiedzynia IV
Tłōmaczynia
Fraszki a ppwiedzynia V
Zwyrtki
Dlo dziecek
Tłōmaczynia II
Zwyrtki II
Dlo dziecek II
O Tigrze we fligrze
Dlo dziecek III
Slónsk downiyj
Slónsk dzisiej
Ślónsk dzisiej II
Limeryki
Śpiywki ślónski
Limeryki II
Prziroda
Limeryki III
Ślabiczka
Wiersze roztomańte
Limeryki IV
Wiersze roztomańte II
Limeryki V
Wiersze roztomańte III
O Fojermanie
O kocie w samolocie
Po polsku - dla dzieci
Po polsku - różne
Po polsku - dla dzieci II
Po polsku - dla dzieci III
Po polsku - różne II
To już było (archiwum)
Podziel sie sobom
Bruksela
Kiczka
Strasburg 2019
Gōrnoślōnsko Tragedyjo
Grabowina, moji gniozdo
Inksi ô nas
 


Licznik

o2u.pl - darmowe liczniki

Ksiónżka gości

 

Nowości i zmiany

Utwór oparty na książce pochodzącej z serwisu Wolne Lektury

https://wolnelektury.pl/media/book/pdf/slimak-i-roza.pdf


Tutuł oryginalny:

Autor: Hans Christian Andersen

Tutuł polski: Ślimak i róża

Tłumaczenie polskie: Cecylia Niewiadomska


Tłōmaczyni ze j.polskigo na j.ślōnski: Stanisław Neblik

2022.02.08

Ślimok a rōuza


Nad przikopōm1 wyrosła raja lyskōw,2 za nimi rozciōngały sie łōnki a pola, a z drugij strōny była zegrōdka, a we zegrōdce zakwitnōł kerz rōuzy.3

Pod krzym siedzioł ślimok a myśloł ô sia.

- Doczkej, – godoł – przidzie czas i na mie, a wtedy sie pokoże, co żech je wert. Na coś lepszego żech je przeznaczōny, jak dować światu rōuzy, abo ôrzechy, abo i mlyko, jak krowy a barany.

- Festy chciała bych widzieć, - padała rōuza – co panoczek do światu. Kedy to bydzie?

- Niy trza mi sie śpiychać – ôdpedzioł ślimok. - Wy yno dycko pilujecie4. Doczkejcie.

Na drugi rok ślimok siedzioł zaś pod krzym rōuzy, a wygrzywoł sie na słōńcu. Nad nim wisiały knopsy5 a rōuzy, pełne, świyże, wōniōnce. Ślimok wyloz kōnsek ze swojij chałupki, wyciōngnōł rōżki, a skrōł sie zaś.

- Wszyjsko, jak łōńskirok6, - padoł niyrod – żodnej ôdmiany, ani postympu. Kerz rōuzianny dowo rōuzy a nic wiyncyj.

Rōuzy kwitły bez lato, aże do niyskorego7 podzimu,8 podwiyl śniyg niy spod. Wtedy kerz usnōł9, a ślimok skrōł sie we ziymi.

Zaś prziszoł rok nowy, rōuzy sie roztopiyrzyły, ślimok siod na słōńcu, pod rōuziannym krzym.

- Zestarzoł żeś sie - padoł, a kiwoł głowōm. - Mi sie zdo uschniesz hned, bo doł żeś światu wszyjsko, co żeś mu dać mōg. Niy mōm czasu rozważować, czy twoji geszynki były co wert, to yno je jasne dlō mie, że sōm ôd sia niy zrobiōł żeś nic nowego, ôstoł żeś tym samym sztynglym10, co żeś bōł. Kapujesz11 mie dobrze?

- Lynkosz mie, ślimoku! - padała rōuza. - Nigdy żech jeszcze nad tym niy rozważowała.

- Zdo mi sie, co w ôgōle nigdy żeś niy rozważowała nad niczym – padoł ślimok ôbojyntnie. - Rozwożyła żeś se kedy to, po co kwitniesz? Jako to kwitniesz? A czamu tak, a niy inakszy?

- Niy - padała rōuza. - Kwitna, bo kwitnyć musza, bo to je szczynściym, życiym. Słōńce świyci i grzeje, luft mie kustuje12, deszcz a rosa dowo pić. Dychōm, czuja, żyja! Ze ziymie płynie wy mie jakoś siyła, kormiōnco a fest srogo; czuja sie co roz to szczynśliwszo a musza kwitnyć. Inakszy bych niy żyła.

- Możno. Widza, co ci je doś poryncznie13 tak żyć, kej nic niy rozumisz.

- Dobrze mi je, - padała rōuza – tak mocka mi dali! Chocioż panoczkowi dali wiyncyj. Zdo mi sie, co przinoleżysz do tych gynialnych persōnōw, co jejich myśli świat udziwiajōm.

- Mało se z tego robia – padoł ślimok. - Cōż mie tyn świat ôbchodzi? We sia samym mōm doś skarbōw.

- Ja, na pewno, - szepnyła rōuza – dyć, czy wszyjscy niy dowōmy światu tego, co w nas je najlepsze, tego co poradzymy? Jo dowałach mu yno rōuzy, bo nic inkszego niy mōm. Ale panoczek, co mosz tak mocka, co dosz światu?

- Jo? - Jo mu nic niy dōm. A cōż ôn mie ôbchodzi? Ôddowej se, moja miyło, swoji rōuzy, a lyska – ôrzechy, a barany – mlyko; kożde z was chce chwolbōw14 a ôdwdziynki,15 kożde chce pochytać wychwolcōw.16 A jo tego niy powożōm. Jo żech je sōm we sia. Co mōm, to dlo sia, a sōm to ôcynić najlepszy poradza. Świata dlō mie niy ma a niy ôbchodzi mie wcale.

To pedzioł, skrōł sie do swojij chałupki, a dziura zalepiōł ślinōm.

- Jaki ôn je mōndry! - padała ze rozważowaniym rōuza. Szkoda, co niy za fest go poradza spokopić.17 Dyć, niy dziwota, niy mōm przeca takij głowy. Niy poradza sie tyż skryć, jak ôn, we swojij chałupce a musza sam stoć sztyjc pod ôtwartym niebym a dować światu rōuzy. Biydne rōuzy! Wiyndnōm, tracōm wōniōnce płatki i wiater nimi zamiato. Dyć jedna gryfno dziołszka wraziyła do ksiōnżki ze złotymi rantami,18 co w niyj tyż muszōm być piykne kwiotki, bo jak jōm czytała, to widziała żech uśmiych na jejij gymbie, a płaczki przezdziyrne19 we ôczach. A drugo rōuza przipła ku piersi i dobrze ji tam było przi gorkim sercu. A trzecij rōuzie dało kusku20 dziecko i dało jōm mamulce. Sztworto położyli na trule21 ôd staruszka, co przoł kwiotkōm. To wszyjsko dowo mi uciecha a szczynści, loce kole mie jak błogosławiyństwo. Rada spōminōm ô tym – to je moji życi!

Rōuza kwitła kożdy rok, a dowała światu swoji kwiotki, yno myśleć niy poradziyła, bo niy miała głowy, jak ślimok. A ślimok siedzioł we swojij knap22 chałupce a rozważowoł ô sia. Świat nic go niy ôbchodziōł.

Mocka lot przeleciało.

Ślimok żyć przestoł a we pulwer23 sie pōmiyniōł. Skōńczyła życi i rōuza, a jeji kerz tyż zgrymnioł,24 a na pulwer sie pōmiyniōł. Ôstała pō nim jedna yno rōuza we ksiōnżce ze złotymi rantami.

Na zegrodzie jednakowōż kwitnōm inksze rōuzy, a ślimoki grzejōm sie na słōńcu a rozważujōm, wiela sōm wert. Świat nic ich niy ôbchodzi.

Fojerman


1rōw z wodą

2leszczyny

3krzew róży

4śpieszycie się

5pączki kwiatowe

6w ubiegłym roku

7pōźnego

8jesieni

9zasnął

10łodygą

11rozumiesz

12żywi

13wygodnie

14pochwał

15wdzięczności

16wielbicieli

17zrozumieć

18Brzegami

19przeźroczyste

20buziaka

21na trumnie

22ciasnej

23proch, proszek

24spróchniał


 

 
Copyright (c)2009-2024 {Stanisław Neblik - Fojerman}