Giskana Fojermana Godej, czytej a pisz jak poradzisz
 
Linki
Velorex
Godōmy po naszymu
Ślōnsk znany a niyznany
Piyrszo strona
O mie
Napisz do mie - kontakt 
Fraszki a powiedzynia
Radzijów, Rybnik
Fraszki a powiedzynia II
Fraszki a powiedzynia III
Opowiadania
Tłōmaczynia
Dlo dziecek
O Tigrze we fligrze
Dlo dziecek II
Slónsk downiyj
Slónsk dzisiej
Ślónsk dzisiej II
Ślónsk dzisiej III
Limeryki
Śpiywki ślónski
Limeryki II
Prziroda
Wiersze roztomańte
Wiersze roztomańte II
Wiersze roztomańte III
O Fojermanie
O kocie w samolocie
Po polsku - dla dzieci
Po polsku - różne
Po polsku - dla dzieci II
Po polsku - dla dzieci III
Po polsku - różne II
To już było (archiwum)
Podziel sie sobom
Bruksela
Miszmasz
Kiczka
Wożymy
Rybnicki rōnda
V Diktand Godki Ślōnskij
 


Licznik

o2u.pl - darmowe liczniki

Ksiónżka gości

 

Nowości i zmiany

Ô Zefliku, co przed farorzym duszyczki swojij brōniōł


Grajōm:

Zeflik, jego baba - Frida, Muter ôd Fridy, Fater ôd Fridy, Farorz, Dochtōr, Szwestera a czytocz, kerego mało widać a wiyncyj słyszeć.


Bina 1: Na zolytach


Młody Zeflik a Frida, Muter a Fater ôd Fridy, czytocz. Izba, byfyj, na ścianach świynte ôbrozki, na stole świyżo wybiglowany serwet, za stołym siedzi Zeflik we ancugu pod bindrym, do izby wlazuje Frida ze zbōnkym mlyka


Czytocz:

Żyli se roz synek, frela...

Chocioż takich je za tela,

To je wyjōntkowo pora:

Choć sie znajōm tydni pora,

Ôni se ôgrōmnie przajōm,

A tak fest sie ku sia majōm.

Tōż roz frela, choć niyśmiało,

Dwa miesiōnce możno twało,

Zaprosiyła synka do dōm.

Szwarno była, jo Wōm godōm.

Zaroz na niedziela drugo

Zeflik siod w nowym ancugu,

Nogawice podwinyte,

A pojechoł na zolyty.


Zeflik siedzi kole stoła,

Gymba mu sie roześmioła,

Jak do izby wlazła z siyni

Jego Fridka w kecce mini.

Włosy krōtki na bubikop.

W rynce niesie w zbōnku mlyko.


Frida:

- Sam mosz Zefku ku bōnkawie,

Bo mama zdojyli prawie,

Trocha mlyka, kōnsek zisty.


Zeflik:

- Dyć niy lotej Fridko mi z tym,

Yno siednij se sam przi mie.



Czytocz:

A już jōm za rynka trzimie,

A posadzić chcioł na klin,

Dyć niy zdōnżōł borok...Wtym

Do izby wlazła muter.


Muter:

- Fridko, dyć naszykuj mu tej

Zisty, podwiyl to je świyże,

Ponakłodej na talyrze.


Frida:

- Ja mamulko, dyć wiym przeca,

Zaroz po ta zista leca.


Czytocz:

Muter wylazła ze izby,

Tōż sōm same zaś te gizdy.

Zeflik chyciōl jōm za zadek,

A już se jōm na klin kładzie,

Dyć niy zdōnżōł biydok bo...

Fater im do izby wloz.


Fater:

- Dziołcha wyciōng dwa keliszki,

Bo jo mōm sam jakiś Whisky,

Dostoł żech na Abrahama.

Dzisio mi to dała mama.

Mo to kajś we szranku trzimać.

Dyć ji to skwaśni bez zima.


Frida:

- Ôjciec, Zeflik pić niy może,

Narobi co, niy dej Boże.


Zeflik:

- Jo bych wypiōł z dobrej wole,

Dyć przijechoł żech na kole.

Jak pojada w drugo strōna,

To bych cylnōł kaj do strōma.


Fater:

- Ty sie, dziołcha, niy bōj żaby.

A ty mi niy słōchej baby.

Dyć jak jo bōł taki młody,

Tyż żech niy piōł przeca wody.

Koło ôstow sam, pierōnie,

A jutro se przidziesz pō nie.


Czytocz:

Ôjca przeca trza szanować,

A tej Whisky poprōbować.

Dyć we flaszce już je na dnie.

Ôroz z butlym muter wpadnie.


Muter:

- Sam żeś sie ty giździe skrōł.

Wiela tam mosz jeszcze?


Fater:

- Pōł.


Muter:

- Pokoż mi to sam dokładnie.

Dyć tam wōm ôstało na dnie.

Byś doł pokōj już tym młodym.


(do Fridy)

- A ty synka niy myncz głodym.

Dyć naszykuj jako sznitka.

Niy bydź tako śmiyszno, Fridka...


Czytocz:

Choć sie ze flaszki straciyło wszysko,

Zeflik szoł du dōm ô suchym pysku.

Choć mioł za tela tam picio, kustu,

Niy dostoł ani ôd Fridy kusku.

Niy poradziyły sie zawrzyć dźwiyrze,

Sztyjc stoły w futrach jakiś wachtyrze.

Dyć przeca kożdy z nas to spokopi -

To, co mo wisieć sie niy utopi.



Bina 2: Tref Zeflika z Farorzym na drōdze


Zeflik, Farorz a czytocz. Szosyjo, na prociwko ku sobie idzie dwóch starszych chłopōw, Zeflik a Farorz. Tyn drugi niesie miech ze flaszkami


Czytocz:

Trefiōł Zeflika Farorz na drōdze.

Dyć już sie skryć sam nikaj niy pudzie,

Tōż mu sie kłanio, niby z uciechy,

A rynka kryje na zadek z miechym.

Farorz:

- Niech bydzie pochwalōny.


Zeflik:

- A, witōmy, witōmy...


Farorz:

- Co sie tam u Was Zefliku dzieje?

Jakoś niy widza Was we kościele.


Zeflik:

- Wy, to zaroz z grubej ruły.

Niy lygōm jeszcze do truły,

Możno tam kedy przida,

Jak mie prziciśnie biyda.

Teraz posywōm tam moja Frida,

Dyć na Pastyrce możno byda,

Bo tam śpiywajōm kolyndy piyknie.

Mie to, Farorzu, roz na rok styknie.

A co tam u Was, kaj sie śpiychocie?

Co to tam w tym miechu mocie?


Farorz:

- Ciynżki sōm czasy, wiycie, terazki...


Zeflik:

- Bezto musicie sprzedować flaszki?


Farorz:

- Wina trza do msze, tōż ni ma dziwa.


Zeflik:

- Tōż czamu mocie te flaszki z piwa?


Farorz:

- Ach, to kucharka kajś nazbiyrała.

Było jōm gańba, bezto mie dała.

Bydzie na świyczki. Robia tak dycki.


Zeflik:

- Miała co dźwigać tak, ta biydoczka,

Bo, widza, mocie sam tego mocka.


Farorz:

- Ôna zbiyrała to już ôd lata.

Bydzie czym świycić zaś na Rōratach.

A mōmy czyste przi drōgach ranty.


Zeflik:

- A możno ciepiōm to ministranty?


Farorz:

- Co to godocie? To sie niy godzi!

Ôni sōm przeca jeszcze za młodzi.

Kaj by tam ōne...


Zeflik:

- Abo kościelny, a kapelōnek?


Farorz:

- Wy se za dużo już pozwolocie.

Przi mie bluźnicie. Grzych z tego mocie.

Z takigo czegoś trza sie spowiadać!


Zeflik:

- Dejcie już pokōj. Coch to mioł padać?...

Wy sam niy stroszcie mie żodnym grzychym,

Bo jo kucharka widzioł z tym miechym

Zbiyrać te flaszki kajś kole fary.


Farorz:

- Co Wy godocie? To niy do wiary,

Coby tak grzeszyć. Ida już lepszy.

Ôstōńcie z Bogym.


Zeflik:

- Szyrokij drōgi.


Czytocz:

Tōż kożdy ruszōł przed sia zaroz:

Zeflik do szynku, do skupu farorz.


Bina 3: We spowiedzi


Zeflik, Farorz a czytocz. Farorz siedzi we spowiadalnicy, a Zeflik wlazuje do kościoła


Czytocz:

Idōm świynta, bydōm Gody,

Tōż Zeflik do świyntej zgody

Wybroł sie tyż ku spowiedzi.

Widzi, że tam farorz siedzi.

Chcioł sie zwyrtnyć w drugo strōna

A poszukać kapelōna.

Dyć farorz już zymby szczyrzi,

Jak go zejrzoł kajś ôd dźwiyrzi.

Sōm tam siedzi, jak w pustelni,

Bo uciykli wszyscy wierni

Do młodego.

Skuli tego,

Raja je na pōł kościoła.

Pado se Zeflik: „czy jo mōm fioła,

Do spowiadanio, tela czakanio?”

Tōż do przigody, ku ôpowodze,

Potōnkoł rynka w świyncōnej wodzie,

A sie przeżegnoł.

Było mu jedno,

Kery na rozum mu co nagodo.

Farorz już skłodo

Pobożnie rynce,

A Zeflik klynczy

Z drugij strōny.


Zeflik:

- Niech bydzie pochwolōny.

Jo wiym, że sie już niy zmiynia,

Dyć chca ôd Was rozgrzeszynio,

A trocha zgody na świynte Gody.

Baby niy bija,

Piwo wypija,

Z babōm niy lygōm.

Dyć tak to bywo,

Jak przida z szynku nad ranym,

To staro śpi już na Amyn.

Gorzoła kupuja rusko,

Cudzej babie żech doł kusku.

Kożdy piōntek jym ôwiynzi,

Chyba że kery wōszt uwyndzi.

Niy rzykōm wieczōr, ani rano,

Bo po co klepać sztyjc to samo?

Ôglōndōm sie za babami.

Czy to sōm grzychy? Powiydzcie sami.


Czytocz:

Farorz zgrzitnōł aż zymbami.


Farorz:

- Pokōj niech bydzie z Wami.

Czas na poprawa mocie jeszcze,

Tōż idźcie, a już niy grzeszcie.

Z rzykaniym poprawić trza sie:

Na pokuta „piynć Zdrowasiek”.

Poprowcie sie choć troszyczka,

A wciepcie co do koszyczka.


Czytocz:

Zeflika aż w krziżu siekło,

A zrobiyło mu sie ciepło.

Dyć wadzić sie sam, je gupie,

A farorz już z boku klupie.


Poszoł Zeflik, wloz do ławki,

A porzykoł te Zdrowaśki.

Pōnbōczkowi doł, co boski.

Ciōngnie bez pojstrzosek wioski,

A fest stynko,

Że mo ciynżko,

Niesie ze sobōm piwa kista.

Trza zbiyrać na nowo lista

Do farorza, do przigody,

Na bezrok zaś bydōm Gody.



Bina 4: Kolynda


Zeflik, Frida, Farorz a czytocz. Izba, szrank, łōżko, stōł, stołki, świynte ôbrozki na ścianach, na stole bioły serwet, krziż, świyczki. Frida stoji przi stole, Farorz wlazuje do izby. Z drugij izby pokazuje sie zaspany Zeflik


Czytocz:

Farorz po kolyndzie chodzi,

Tōż do Zeflika wlyź niy zaszkodzi,

Niy bydzie mioł wiela szkody,

Z tej troszki świyncōnej wody.

Choć Zeflik sztyjc piwo szłepie,

Dyć do koperty możno co wciepie.


Farorz:

- Niech bydzie pochwalōny.


Czytocz:

Zeflik praje ôbudzōny,

Z drugij izby pysk wychylo.


Zeflik:

- Kery to zaś sam prziloz?


Frida:

- Pōdź sam wartko, a bydź cicho.

Farorz po kolyndzie prziszoł.


Farorz:

- Pōdźcie, aż Was tyż pokropia.

Złego ducha w Was utopia.


Zeflik:

- Wy sie ô mie niy starejcie,

Yno mi ôbrozek dejcie.


Farorz:

- Jo niy widza Was w kościele,

Mocie sam same bōmele.


Zeflik:

- Wiycie, jo tam niy rod ida,

Bezto wola posłać Frida.

Jo se myśla, że to styknie,

Jak Ôna porzyko piyknie.

Jo tam lotać sztyjc niy musza.

Farorz:

- Ale trza ôczyścić dusza.


Zeflik:

- Wy sie zaś ô mie starocie.

A ô swoja dusza dbocie?


Farorz:

- Moja dusza je fest zdrowo.

Mocie na to moji słowo!


Zeflik:

- Co padocie, to my wiymy.

Dyć, niy słowa, ale czyny.


Czytocz:

Żodyn ani sie niy spodzoł,

Jak farorz już za stōł siodoł.


Farorz:

- Moga se sam siednyć z leksza?

Dyć cołki dziyń już tak depca.


Frida:

- Ja, siodejcie, ni ma sprawy.

Napijecie sie bōnkawy?


Farorz:

- Ach, bōnkawa yno mocie?

Potym sie do haźla loce.

Dyć na dworze tako zima.

Co inkszego tam kaj ni ma?


Frida:

- Ja, ôbejrza kaj do zbōnka.

Dzisio mieli my maślōnka

Z kartoflami...


Farorz:

- Miyndzy nami

Wōm tak powiym sam na ucho:

Po maślōnce mi w brzuchu żblucho.

Dyć wyciōngcie co na zōmb,

Bo na dworze taki ziōmb.


Frida:

- Mōm wiśnie we szpurytusie.


Czytocz:

Gymba roześmioła mu sie...


Farorz:

- Tōż pokożcie jako krauza.

Zrobia se na chwila pauza.


Czytocz:

Tak przi godce, przi kōmpocie...


Farorz:

- Wiela lot Zefliku mocie?

Wiela Wōm to pizło latoś?

Trza na zdrowi wypić na to.


Zeflik :

- Dyć na bezrok bydzie siebzig.

Tyn czas leci coroz gibciyj.


Farorz:

- Ô, to bydzie jubileusz.

Mszo se u mie zamōwcie już.

I ôrkestra!


Zeflik:

- Wy tak ekstra?

Mało mocie po kolyndzie?

Wy byście szkubali wszyndzie.

Weź, polyj tam lepszy Frida,

Bo jak niy - do szynku ida.


Frida:

- Niy gorszcie sie, Farorzyczku,

Dyć go znocie, ôn tak dycko.


Czytocz:

Farorz rynkōm yno kiwnōł,

A kōmpotu szolka śmignōł.

Skuli cołkij tej starości

Hned na łōżku sie wyprościōł...


Zeflik:

- Zaleć Frida po sōmsiada,

Bo to je jedyno rada.

Niech wyściele dekōm kara,

Trza farorza wiyź na fara.

Po kolyndzie już niy pudzie,

Tōż niech niy czakajōm ludzie.


Czytocz:

Zaś w niedziela ze ambōny

Ponarzyko fest stropiōny,

Jako ciynżko mo robota

I jak niymoc dropła go tam,

Przi kolyndzie. Niy bōł wszyndzie,

Dyć we piōntek po mszy zaroz

Bydzie w kruchcie czakoł farorz,

Tōż tam kożdy tyż prziś może

Na kolynda, po ôbrozek.

A „co łaska” tyż przi tymu

Może ciepnyć Wielebnymu.

Dyć Pōnbōczek miyszko wszyndzie.

Farorz zaś na bezrok przyndzie

Bez wieś cołko po kolyndzie.



Bina 5: Zeflik leży w lazarecie


Zeflik, Frida, Dochtōr, Szwestera a czytocz. Lazaret, izba z biołymi ścianami, łōżko, Zeflik leży na łōżku, Frida siedzi na stołku kole łōżka. Wlazuje dochtōr ze szwesterōm


Czytocz:

Wszysko chłopa boli, gniecie,

Tōż sie znod we lazarecie.

Dochtōr wloz praje z wizytōm...


Dochtōr:

- Jako zdrowi, jo se pytōm?



Czytocz:

Zeflik sie ledwa na łōżku dźwigo,

Widać, co sie mu fest ścigo.

Cołki połōmany, krziwy,

Siny, blady, ledwa żywy.


Zeflik:

- Szkoda godać. Kepsko, kepsko.

Żgo w bachorzu, boli łepsko.

W ôczach mi sie yno ćmi.

Trwo to już tak tela dni...


Dochtōr:

- Jak tak widza te wyniki...

Wy psujecie statystyki.

Powiym Wōm tak cołkym szczerze:

Mieli byście w grobie leżeć

W takim stanie.


Czytocz:

Frida wyciōngo rōżaniec.


Frida:

- Dyć Dochtorze, dejcie pokōj,

A pōmōżcie jako chłopu.


Dochtōr:

- Ja, to ni ma sam tak leko.

Rok sie kōńczy, czas ucieko.

Trza było chorować pryndzyj,

Bo niy mōmy już piniyndzy.

Trza by zrobić przeświytlyni,

Dyć nōm zaś kōntrakty wziyni.


Czytocz:

Ôbraco sie do szwestery


Dochtōr:

- Je tam prōzny termin kery?


Czytocz:

Ta szkartuje w kalyndorzu,

Szuko, kej ji dochtōr kożōm


Szwestera:

- Mōmy wolno jedna data,

W październiku, za dwa lata.


Frida:

- Ô Mōj Boże! Dyć, Dochtorze...


Dochtōr:

- Żodyn Wōm czakać niy koże.

Roz za czas sie miejsca robiōm,

Jak kerego kaj pochowiōm.

Niy starejcie sie za wczas.

To czako kożdego z nas.


Czytocz:

Ôbraco sie do szwestery,

Coby go niy słyszoł kery:


Dochtōr:

- Dejcie mu tam jaki pile.

Dyć to sōm ôstatni chwile.



Czytocz:

Do Zeflika zaś z pociechōm


Dochtōr:

- Nōm sam wszystkim ni ma leko.

Na recepty sōm limity,

Budżet downo już przepity,

Niy chcōm płacić za dyżury,

Sztyjc kōntrole ślōm nōm z gōry.

I jedynie akty zgōnu

Moga pisać bele kōmu,

Bez pytanio sie ô zdanie.


Frida:

- Chryste Panie!


Dochtōr:

-Dejcie Pōnbōczkowi pokōj.

Tego trza tyż Wōm a chłopu.

Sam je w lazarecie larmo,

A to niy ma tyż za darmo.

My go dzisio wypiszymy,

A du dōm go zawiezymy.

Ônymu to niy zaszkodzi,

A sam już czakajōm młodzi

Na te łōżko.


Frida:

- Matko Bosko.

Wy go chcecie stōnd wypisać?

Wejrzijcie na jego lica.

Żywy trup.


Dochtōr:

- Jak bych mōg,

To bych poratowoł Was,

Dyć to jeszcze je za wczas.

Jeszcze trocha trza nōm zetrwać.


Czytocz:

Frida ścisko rynka Zefka.

Tyn już leży na zegłōwku,

Jak usłyszoł ô pochōwku.

Zostoł leżeć tak bez ruchu,

Pomyśloł se yno w duchu:

Zy mnōm ci niy bydze leko,

Tōż dochtorku niy doczekosz

Mojij śmierci!”

Dyć sie werci

Zrobić na złoś im sam wszyskim,

Podziwać sie na te pyski,

Co to yno liczōm kasa

W naszych czasach.

Dochtōr uznoł, co już styknie,

Tōż sie bōł pożegnoł piyknie,

Chcioł pogodać jeszcze z Fridōm,

Dyć nic w rynce tam niy widzioł.

Puściół przed sobōm szwestera,

A widzieli go tam tela.



Bina 6: Zeflik umiyro


Zeflik, Frida a czytocz. Izba, Zeflik leży na łōżku, Frida siedzi kole niego na stołku


Czytocz:

Zeflik we łōżku umiyro,

Fridzie sie na płacz zbiyro:


Frida:

- Jo ci pośla po farorza,

A cie wyspowiadać koża.


Zeflik:

-Idź ty babo, gupio stworo.

Dyć to tyś je rychtig choro.

Po farorza, mosz ty rozum?

Niech tam rzyko przi ôłtorzu!

Szkoda godać. Aleś zgodła.

Dyć ôn woli widzieć diobła.

Lepszy poślij mi po flaszka.

Sōm se ta skōra namaszcza.


Czytocz:

Zeflik chyto jōm za rynka,

Ścisko, coby trocha zmiynkła.


Zeflik:

- To je dobro myśl, babeczko.

Gorzołeczka bydzie lepszo.


Frida:

- Dyć przed chwilōm sam dziepiyro

Żeś już praje bōł umiyroł.

Yno słyszysz ô farorzu,

To żeś zaroz wartko ôżōł.


Zeflik:

-Tōż widzisz babeczko przeca,

Że mie sam farorza niy trza.

Myśleć ô nim, to je grzych.

Coś inkszego woloł bych

Na wzmocniyni, rojmatyka.

Fridko, podej mi ta kryka.


Frida:

- Kaj to zaś chcesz wylazować?

Dochtōr ci niy kozoł stować.

Ni mosz kurzić, ani pić.

Ôdpoczywać, zdrowo żyć.


Zeflik:

- Tōż na co mi taki życi?

Niech se to wrazi do rzici!

Tego słōchać sie niy godzi.

Przeca jedyn niy zaszkodzi.

Widzisz, co tyn dochtōr pieprzy,

Fridko, polyj mi sam lepszy.



Frida:

- Możno lepszy byś porzykoł.

Niy gorzoła, yno mlyko

Mioł byś pić!


Zeflik:

- Bōł to wic?


Frida:

- A czy mie sie chce błoznować?

Dochtor chcioł cie już pochować.

Jak cie zbadoł.


Zeflik:

- A niy padoł, po pierōnie

Tak zależy mu na zgōnie?

Tak sie mu z tym wartko śpiycho,

Że choć człowiek jeszcze dycho,

Niy chcōm trzimać w lazarecie,

Bo niy majōm w NFZ -cie

Za tela kasy. Co za czasy...


Frida:

- Co za czasy...


Zeflik:

- Farorz chodzi po kolyndzie,

Choć go niy chcōm, wlezie wszyndzie.

A jak przigaduje piyknie,

Co „Bōg zapłać” mu niy styknie.

Zbiyro dycki na zolycki.

Po wypłacie yno chodzi,

Bo piynć złotych sie niy godzi.



Frida:

- Ty sie już niy nerwuj chłopie,

Bo kopidoł cie zakopie.


Zeflik:

- Dyć już niy rycz. Być już cicho,

Bo choć jo wyglōndōm licho,

Myślōm, żech je tak daleko,

To niy bydōm mieć tak leko

Te farorze a dochtory.


Frida:

- Tyś je chory.

Niy nerwuj sie tak ôkropnie,

Bo cie jaki hercszlag dropnie.


Zeflik:

- Rychtig mi sie robi słabo.

Zaroz mie coś chyci, babo,

Jak mi wartko niy polejesz.


Frida:

- Niech sie wolo bosko dzieje.


Czytocz:

Zeflik sie ze starej śmieje.


Zeflik:

- Dyć niy miyszej go do tego,

Yno golnij tyż jednego.


Frida:

- Możno jedyn wziyna bych,

Dyć w Adwyncie to je grzych.


Zeflik:

- Babo, ty sie dycko starosz.

Przidzie po kolyndzie farorz,

Ôn ôdpuści ci te winy,

Jak go poczynstujesz winym.


Czytocz:

Na to baba przigaduje...


Frida:

- Farorzowi niy pasuje...

Wino mo kożdo mszo.

Kōniak woli ôd jaboli!


Zeflik:

- Toż kōniaku mu polejesz.

Aże mi sie pysk już śmieje,

Jak ôbejrzi se Wielebny,

Że zarobek mo niypewny.

Jeszcze zdziebko doczkać muszōm,

Porzykać nad mojōm duszōm.

A kopidoł, tyn ôżyrok,

Tyn bydzie wajoł dziepiyro.


Czytocz:

Baba leje po kelichu,

Ôba kładōm sie ze śmiychu.

Dyć we flaszce widać dno,

A Frida durch szmaka mo.

Choć niy piła cołki życi,

Terazki mo wszysko w rzici.

Dyć Zeflik sie trocha staro

Piyrszy roz ô swoja staro.

Choć przed chwilōm sam dziepiyro

Ôn bezmała bōł umiyroł,

Teraz babie umrzyć niy do,

Choćby yno skuli tego,

Coby dochtōr ze farorzym,

Co już rzyko nad ôłtorzym,

Niy doczkali jejich śmierci.

Bezto przeżyć sie fest werci,

Zebrać im ta swoja dusza.


Dyć jo tyż już kōńczyć musza.

Tak sie na tym świecie dzieje,

Sōm farorze, sōm złodzieje.

Zeflik to je gizd ôkropny,

Ôn uciecze choćby ôknym,

Jak go kłaś do truły bydōm.

Dyć sie wetnōł już ze Fridōm,

Że z farorzym chce błoznować,

Jak go przidzie sam pochować.


Tōż trzimcie sie zdrowo ludki,

Przed farorzym kryjcie dudki.


Stanisław Neblik - Fojerman

 

 
Copyright (c)2009-2018 {Fojerman}